سال‌هاست در ادبیات سیاستگذاری صنعتی ایران، صنعت فولاد با یک عدد بزرگ شناخته می‌شود و آن هم ۵۵میلیون تن است؛ هدفی که برای افق ۱۴۰۴ تعریف شد تا ایران را به یکی از قدرت‌های بزرگ تولید فولاد جهان تبدیل کند اما امروز با عبور از افق ۱۴۰۴، مسأله اصلی دیگر صرفا این نیست که چرا به این عدد نرسیدیم. پرسش مهم‌تر این است که آیا اساسا باید همچنان با منطق ظرفیت بیشتر به آینده فولاد نگاه کنیم؟
